Soms probeer je van alles om iemand te helpen, maar blijkt de oplossing uiteindelijk in iets heel kleins te zitten. Iets wat je als zorgprofessional misschien niet weet, maar wat voor de familie heel vanzelfsprekend is. Dat merkte ik ook bij mevrouw Janssen. Aan het einde van de middag was mevrouw Janssen vaak erg onrustig. Ze riep veel en het lukte ons niet goed om haar gerust te stellen. We probeerden verschillende manieren om haar te helpen, maar na weken zoeken leek onze trukendoos eigenlijk leeg.

Ik wilde graag begrijpen waar haar onrust vandaan kwam en wat haar zou kunnen helpen. Daarom besloot ik de familie erbij te betrekken. Samen gingen we in gesprek over het levensverhaal van mevrouw. Hoe zag haar leven er vroeger uit? Wat vond ze fijn om te doen? En welke gewoontes waren belangrijk voor haar? Tijdens dat gesprek kwam iets naar voren waar ik zelf nooit aan had gedacht. Mevrouw keek vroeger namelijk altijd graag naar het televisieprogramma Dagelijkse Kost.

We besloten het programma eens aan te zetten op de momenten dat mevrouw onrustig werd. En al snel merkten we verschil. Waar mevrouw aan het einde van de middag vaak onrustig was, keek ze nu met plezier naar het scherm. Ze werd rustiger en voelde zich zichtbaar meer op haar gemak. Het was bijzonder om te zien dat zoiets eenvoudigs zoveel kon betekenen. Geen ingewikkelde oplossing, maar een vertrouwd programma dat aansloot bij wat mevrouw altijd graag deed.

Ik ben ontzettend dankbaar dat de familie deze herinnering met mij heeft gedeeld. Zonder hun verhaal was ik waarschijnlijk nooit op het idee gekomen om juist dit programma aan te zetten. Als zorgprofessional leer je een bewoner kennen vanuit de dagelijkse zorg. Maar familie en naasten kennen vaak een heel andere kant van iemand. Zij weten welke gewoontes iemand heeft, wat vertrouwd voelt en waar iemand plezier aan beleeft.

Dat is voor mij de kracht van SamenZorg. Door onze kennis en ervaringen met elkaar te delen, begrijpen we bewoners steeds beter en kunnen we de zorg nog persoonlijker maken.