Soms zit SamenZorg niet in iets groots. Niet in een uitgebreid gesprek of een bijzondere activiteit. Soms zit het gewoon in even stilstaan en met iemand meelopen. Vorige week was ik onderweg naar mijn volgende afspraak. Zoals dat op een werkdag gaat, was ik met mijn hoofd alweer bezig met waar ik naartoe moest. Tot een bewoonster mij aansprak. Ze was de weg kwijt en vroeg mij om hulp. Op zo’n moment kun je denken: ik ben onderweg, dit hoort niet bij mijn functie, iemand van de afdeling kan haar vast verder helpen.

Maar eigenlijk voelde het heel vanzelfsprekend om even te stoppen. Ik stelde mevrouw gerust en liep samen met haar terug naar de afdeling. Het kostte maar een paar minuten. Voor mij was het iets kleins, maar voor mevrouw was het op dat moment precies wat ze nodig had: iemand die haar zag, naar haar luisterde en ervoor zorgde dat ze weer op de goede plek terechtkwam.

Niet denken vanuit functies

Als opleidingsadviseur ben ik niet degene die dagelijks de zorg voor bewoners verleent. Maar dat betekent niet dat ik niets kan betekenen wanneer ik iemand tegenkom die hulp nodig heeft. Voor mij gaat SamenZorg daarom ook over verder kijken dan je eigen functie of taken. We zijn allemaal onderdeel van de omgeving waarin onze bewoners wonen en leven. Als je ziet dat iemand iets nodig heeft en je kunt op dat moment iets betekenen, dan kijk je samen naar wat mogelijk is. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het kan betekenen dat je iemand geruststelt. Dat je even luistert. Of, zoals in dit geval, dat je een stukje samen loopt.