Het is een echte herfstdag. Door de wind vallen de bladeren naar beneden en ik zie een bewoonster verwonderd kijken naar al dat vallende blad. Ik weet toevallig dat haar echtgenoot haar dagelijks komt halen voor een wandeling, maar ik krijg sterk het gevoel dat mevrouw daar vandaag niet op wil wachten. Ze trekt aan de klink en probeert de deur te openen, maar deze geeft niet mee.

Wanneer het werk het toelaat, neem ik mijn hond Jules mee naar het werk. Ook op deze dag is hij mee en toevallig kan hij juist nú wel een kleine wandeling gebruiken. Ik vraag aan de zorg of ik mevrouw twintig minuutjes mag meenemen. “Goed idee, én wat gezellig,” zegt een van de verzorgenden. Ze loopt meteen naar het appartement van mevrouw en helpt haar haar jas aan te trekken.

Met mijn hond aan mijn linkerzijde en mevrouw aan mijn andere zijde stappen we naar buiten. Een heerlijk briesje, de zon die af en toe door de bomen komt en de mooie bladeren die naar beneden dwarrelen. We genieten samen van ons ‘uitje’, om de hoek, op nog geen vijftig meter van de afdeling.

Na een minuut of vijf merkt mevrouw mijn hond op en begint ze te glimlachen. “Och Karel, wè bende toch een mooi beestje.” Ik heb de naam van mijn hond niet genoemd en vraag haar: “Karel, doet die altijd zoveel snuffelen en overal zijn plasje neerleggen?” “Geen idee,” zegt ze. “Ik laat hem niet vaak uit. Mijn vader laat hem vaak op het erf los.” Ik lach hardop. Mijn hond Jules is gepromoveerd tot Karel: de hond van mevrouw van zo’n zeventig jaar geleden. Glimlachend lopen we weer terug. Mevrouw vertelt over haar hond en ik geniet van de glimlach op haar gezicht.